الان یکی از مشتری های پر و پا قرص آن آزانس هستم . مجبور شدم ماشینم را بفروشم . البته اگر نمی فروختمش دیگر قصد رانندگی نداشتم . کاش حداقل بیمه بود . اگر بیمه اش کرده بودم .بیمه دیه اش را می داد و لازم نبود این قدر به دنبال جلب رضایت باشم.
متوجه نشدم چه موقع پرید جلوی ماشین .سرعتمم هم زیاد بود . در دم فوت کرد . باورش سخت بود . صورت مهرداد با آسفالت یکی شده بود . وقتی دیدمش از خودم بدم آمد . هر چند که ازش نفرت داشتم . ولی دلم نمی خواست که بکشمش . آن هم 24 ساعت بعد از طلاق
دلم نمی خواست توی مراسم ختمش شرکت کنم . ولی مجبور بودم . یعنی در واقع به فکر رضایت گرفتن از خانواده مهرداد بودم . می خواستم با مادرم بروم که بابا هم همراه ما امد . زیاد شلوغ نبود . فقط تعدادی از فامیلها شان و به علاوه عده ی کمی از دوستانش جمع شده بودند.
قسمتی از کتاب داستان ورود ممنوع از داود علیزاده